Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu | www.torun.pl

Warsztaty rodzinne
Prowadzenie: Dorota Sobolewska

Bilety: 20 zł (bilety 24, recepcja CSW). Limit miejsc: 20 osób. Czas trwania: 1,5 godz. Wiek: 6+

Wystawa Projekt: biżuteria artystyczna wpisuje się w cykl prezentacji polskiego powojennego wzornictwa Czym uwodzi dizajn?, realizowanego w Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu. Tym razem uwagę skupiamy na biżuterii – dziedzinie, która w sposób wyjątkowy łączy sztukę użytkową z indywidualną ekspresją artystyczną i społecznym kontekstem.
To opowieść o polskiej biżuterii artystycznej, rozwijającej się od lat 40. XX wieku po współczesność, widziana zarówno przez pryzmat materiału, jak i idei. Ekspozycja obejmuje prace z drewna, skóry, ceramiki, miedzi i srebra, ale też tworzyw sztucznych, gotowych przedmiotów czy naturalnych „znalezisk”. Od biżuterii „ubogiej” lat powojennych, przez nowoczesne formy rzeźbiarskie i eksperymenty z techniką, aż po obiekty z pogranicza krytyki społecznej i dizajnu koncepcyjnego – każda z tych form mówi o czasie, w którym powstała.

Wspólnym mianownikiem dla prezentowanych dzieł jest poszukiwanie: nowego języka formy, znaczenia i materiału. Z jednej strony wystawa ukazuje, jak biżuteria oddziaływała na zmysły i emocje, z drugiej – jak pełniła rolę nośnika idei: od etnoinspiracji i archeologicznych cytatów, po sztukę zaangażowaną i biżuterię protestu. Prezentuje zarówno broszki inspirowane ludowością, jak i oporniki noszone w stanie wojennym czy współczesne prace komentujące ważne społeczne zjawiska.

Nie sposób mówić o polskiej biżuterii bez ukazania sylwetek jej twórców – często pracujących w duetach lub w ramach rodzinnych tradycji (Zaremscy, Rohnowie, Kozubscy). Wystawa prezentuje pionierów (Józefa Fajngolda, Mamerta Celmińskiego, Jadwigę i Jerzego Zaremskich), a także artystów związanych z ważnymi środowiskami i grupami (jak UFO, Grupa Sześć, Au+). Pojawiają się również twórcy, dla których biżuteria była formą poboczną – okazjonalnym „projektem” realizowanym na marginesie malarstwa, grafiki czy rzeźby.

Ważnym elementem opowieści o polskiej biżuterii artystycznej są osoby, które ją kupowały i nosiły: artystki, działaczki społeczne, polityczki. W ten sposób ozdoby wykonane przez polskich projektantów stały się świadkiem ważnych historycznych i osobistych wydarzeń. Przykładem jest naszyjnik wykonany w pracowni gdańskiego artysty Giedymina Jabłońskiego, w którym Danuta Wałęsowa w imieniu męża odbierała Pokojową Nagrodę Nobla. Oryginał zaginął, na wystawie prezentowana jest autorska replika.
Wśród eksponatów znajdą się nie tylko same obiekty biżuteryjne, ale też przedmioty budujące ich kontekst: fotografie, plakaty, prasa kobieca i poradniki. Te z pozoru marginalne źródła pokazują, jak biżuteria funkcjonowała w codzienności – jako ozdoba, manifest, pamiątka czy gest oporu.

Wystawa Projekt: biżuteria artystyczna to nie tylko przegląd form, materiałów i twórców. To także refleksja nad tym, czym biżuteria była i czym może być: artefaktem, świadectwem czasu, znakiem osobistym i społecznym. To opowieść o wolności twórczej, o wartościach, które można zamknąć w obiekcie noszonym przy ciele, i o tym, jak „mała forma” może mówić wielkie rzeczy.

Projektantki / Projektanci:

Andrzej Bandkowski, Karolina Bik, Marcin Bogusław, Daniela Bukowska, Jacek Byczewski, Bogumił Bytomski, Grzegorz Błażko, Mamert Celmiński, Bartosz M. Chmielewski, Andrzej Ciechomski, Hanna Czajkowska, Danuta Czapnik, Ewa Czarnota-Zaremska, Józef Czerwosz, Magdalena Czerwosz, Danuta Duszniak, Józef Fajngold, Michał Fatyga, Henryk Grunwald, Lucyna Hubert-Nieniewska, Marek Huculak, Giedymin Jabłoński, Filip Jackowski, Tomasz Jagiełło, Anna Januszkiewicz-Bandkowska, Joanna Jaworska, Tadeusz Jaworski, Paweł Kaczyński, Małgorzata Kalińska, Stanisław Kędzierski, Danuta Kobielska, Julia Kotarbińska, Jakub Kozik, Aleksandra Kozłowska, Zofia Kozubska, Witold Kozubski, Karina Królak, Bolesław Książek, Jadwiga Kucharska, Zdzisław Lenart, Weronika Majewska, Aleksandra Mamoń, Magdalena Maślerz, Piotr Małysz, Maja Mrozińska, Andrzej Mroziński, Marek Nałęcz-Nieniewski, Marta Noszka, Marek Nowaczyk, Jacek Ostrowski, Mariusz Pajączkowski, Karolina Palczuk, Urszula Podbielska-Kowalska, Paweł Podbielski-Kowalski, Pracownia Brokat, Jacek A. Rochacki, Kamilla Rohn, Ludmiła Rohn, Ryszard Rohn, Józef Różycki, Ewa Rudowska, Jolanta Ryba-Ołdachowska, Wojciech Rygało, Jerzy Sendłak, Stanisław Sikora, Michał Smyka, Joachim Sokólski, Magdalena Stajszczak, Tomasz Stajszczak, Jerzy Stolarski, Jan Suchodolski, Andrzej Szadkowski, Jerzy Szkrabko, Kazimiera Szymańska, Michał Ślusarczyk, Sława Tchórzewska, Iwona Trela-Mroziuk, Marcin Tymiński, Olgierd Vetesco, Leszek Weiss, Tomasz Wichrowski, Arek Wolski, Alicja Wyganowska, Jakub Wyganowski, Michał Wysocki, Jadwiga Zaremska, Antek Zaremski, Jerzy Zaremski, Łukasz Zaremski, Marcin Zaremski, Tomasz Zaremski, Hanna Zdanowska, Jacek Zdanowski, Ella Żubrowska

Artystki / Artyści: Izabela Chamczyk, Marcelina Jarnuszkiewicz, Kajetan Karkuciński, Jakub Kozik, Marta Noszka, Magdalena Lazar, Adriana Lisowska, Paweł Olszczyński

Prowadzenie: Dorota Sobolewska
Bilety: 5 zł (recepcja CSW). Limit miejsc: 15 osób. Czas trwania: 1 godz.

Kuratorka: Natalia Cieślak

Malarstwo Heleny Minginowicz dotyka m.in. tematu kobiecości, który analizowany jest przez pryzmat relacji z ciałem. Jej obrazy są niezwykle szczere, ukazują bohaterki w sytuacjach intymnych, zazwyczaj rozgrywających się w ukryciu, gdzie nie dosięga ich wzrok ciekawskich postronnych. Artystka problematyzuje zagadnienie rozdźwięku między ludzką fizycznością a ograniczeniami kulturowymi, jakie nakładane są na ciała poddawane nieustannej społecznej kontroli. W ujęciu Minginowicz poszukiwanie swojego miejsca w świecie wiąże się z wyjściem poza zewnętrzne uwarunkowania i próbą zagłębienia się we własne emocje i zrozumienia przeżywanych uczuć.

W swoich pracach artystka snuje także opowieści o poszukiwaniu miłości: zarówno tej duchowej, jak i fizycznej, wynikającej z próby zaspokojenia potrzeb ciała. Żongluje motywami kojarzącymi się z kiczowatymi obrazkami odzwierciedlającymi naiwne, dziecięce wyobrażenie o romantyzmie i zestawia je z elementami niosącymi w sobie spory ładunek napięcia, niepokoju i afektu. Tworzy w ten sposób przestrzeń refleksji nad niejednoznacznością ludzkich emocji. Kreuje świat niczym z baśni – nie zawsze piękny i pełen powabu, lecz taki, w którym mieszka także lęk, dyskomfort czy zakłopotanie. W tym intymnym uniwersum bohaterki Minginowicz gubią się w labiryncie własnych potrzeb, wrażeń i uczuć, by w końcu w sposób bezpośredni i bezpruderyjny doświadczyć swojego jestestwa.

Artystka maluje nie tylko obrazy sztalugowe, ale sięga także po podłoża nietrwałe, często uznawane za tandetne – papierowy ręcznik, chusteczki higieniczne, tworzywa sztuczne – które integruje ze swoimi subiektywnymi narracjami. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują kategorie nietrwałości i ulotności. Język wizualny jej prac, wywodzący się z estetyki postdigitalu i charakteryzujący się rozmytym konturem, efektem airbrusha oraz odniesieniami do kodów wizualnych Internetu i gifów, unaocznia płynność współczesnego doświadczenia w kontekście cyfrowej efemeryczności i szybkiej konsumpcji obrazów.

Helena Minginowicz – absolwentka Wydziału Architektury i Wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2011). Finalistka najważniejszego polskiego konkursu malarskiego – Bielska Jesień (2023). Swoje prace prezentowała w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Shoreditch Modern Gallery, London (UK); The Eye Altering Gallery, Thessaloniki (GR); AA29 Project Room, Milan (IT); Priama Galerie, Paris (FR); Hesse Flatow, New York (USA) oraz Galerii Promocyjnej, galerii HOS, Galerii Lotna, Warszawa czy Galerii Bielskiej BWA, Bielsko Biała. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Prowadzenie: Natalia Cieślak

Wstęp w cenie biletu na wystawę. Limit miejsc: 30 osób. Czas trwania: 1 godz.

O wystawie:

Artystki i artyści (m.in.): Sylwester Ambroziak, Ewa Axelrad, Gosia Baczyńska, Martyna Baranowicz, Wojciech Bąkowski, Jan Berdyszak, Cezary Bodzianowski, Martyna Borowiecka, Karolina Breguła, Wojciech Bruszewski, Rafał Bujnowski, Joachim Fleischer, Krzysztof Gliszczyński, Wiktor Górka, Aneta Grzeszykowska, Izabella Gustowska, Adrian Kolerski, Tomasz Kręcicki, Maja Krysiak, Marcin Maciejowski, Aleksandra Nowicka, Patrycja Piętka, Agnieszka Polska, Józef Robakowski, Patryk Różycki, Jakub Święcicki, Mariusz Wilczyński, Krzysztof Wodiczko, Zespół Filmowy Potencja

Założeniem wystawy Dzieci X Muzy jest unaocznienie tego, w jaki sposób dwie historie – sztuk wizualnych i szeroko rozumianego filmu – przeplatały się na przestrzeni dekad. Podróż tę inicjują realizacje inspirowane Gabinetem doktora Caligari (reż. Robert Wiene) z 1920 roku, który zaadaptował na grunt ówczesnej kinematografii doświadczenia malarstwa ekspresjonistycznego, a kończy fenomen filmów eksperymentalnych tworzonych przez współczesne artystki i artystów. Prezentowane prace odnoszą się do całego spektrum różnorodnych technik, takich jak animacja, found footage czy film wolumetryczny w 3D, ale przede wszystkim ukazują zjawiska okołofilmowe jako bogaty zbiór inspiracji, wątków i motywów, po które sięga się niezwykle chętnie, by je na nowo zinterpretować. Ekspozycja rozgrywa się na pograniczu wielu dyscyplin, uwypuklając związki obrazów znanych z małego i dużego ekranu z malarstwem, fotografią, dizajnem (np. plakatem), instalacją, rzeźbą, a nawet architekturą i modą. Istotnym aspektem jest także wskazanie, jak rozwój kinematografii, a później także przekazy telewizyjne, fenomen wideo, media cyfrowe, Internet itp. zmieniały ludzką percepcję, kształtowały rzeczywistość kulturową, wpływały na wyobraźnię jednostek i mas, a nawet stawały się narzędziem zmian i pozwalały formułować wypowiedzi o charakterze zaangażowanym.

Tytułowe „dzieci X Muzy” to z jednej strony wszelkie formy ruchomego obrazu, jakie na przestrzeni ostatnich stu lat wykształciły się i wyewoluowały z kina, w 1924 roku zdefiniowanego przez Karola Irzykowskiego jako „widzialność obcowania człowieka z materią”. Z drugiej strony to także adekwatne określenie artystek i artystów, których działalność stymulowana jest przez doświadczenia związane zarówno z filmem popularnym, jak i arthouse’owym, kinową klasyką i współczesnym serialem, z oglądaniem kaset VHS, śledzeniem telewizyjnych transmisji ważnych wydarzeń czy korzystaniem z dobrodziejstw streamingu. W przypadku osób twórczych, których prace prezentowane są na wystawie, wszelkie formy kontaktu z ruchomymi obrazami odgrywały ważną rolę w przekazywaniu wartości i treści kulturowych, dawały asumpt do refleksji nad rzeczywistością społeczną i kwestiami tożsamościowymi, towarzyszyły inicjacjom i rozpoczynaniu nowego etapu w życiu, a także kształtowały sposób myślenia o sztuce i o własnym miejscu w polu artystycznym w kontekście gwiazd ekranu.

Na wystawę składają się w znacznej mierze obiekty stanowiące część kolekcji CSW Znaki Czasu w Toruniu, a także prace wypożyczone z innych zbiorów publicznych i prywatnych oraz bezpośrednio od artystek i artystów.

Kuratorka: Natalia Cieślak

Współpraca kuratorska i koordynacja: Aleksandra Wantuch

Aranżacja: Michał Sroka

Produkcja: Wojciech Ruminski

Identyfikacja graficzna: Parastudio

Prowadzenie: Patrycja Wójcik.

Wstęp na oprowadzanie w cenie biletu na wystawę. Czas trwania: 1 godz.

O wystawie:

Artystki i artyści (m.in.): Sylwester Ambroziak, Ewa Axelrad, Gosia Baczyńska, Martyna Baranowicz, Wojciech Bąkowski, Jan Berdyszak, Cezary Bodzianowski, Martyna Borowiecka, Karolina Breguła, Wojciech Bruszewski, Rafał Bujnowski, Joachim Fleischer, Krzysztof Gliszczyński, Wiktor Górka, Aneta Grzeszykowska, Izabella Gustowska, Adrian Kolerski, Tomasz Kręcicki, Maja Krysiak, Marcin Maciejowski, Aleksandra Nowicka, Patrycja Piętka, Agnieszka Polska, Józef Robakowski, Patryk Różycki, Jakub Święcicki, Mariusz Wilczyński, Krzysztof Wodiczko, Zespół Filmowy Potencja

Założeniem wystawy Dzieci X Muzy jest unaocznienie tego, w jaki sposób dwie historie – sztuk wizualnych i szeroko rozumianego filmu – przeplatały się na przestrzeni dekad. Podróż tę inicjują realizacje inspirowane Gabinetem doktora Caligari (reż. Robert Wiene) z 1920 roku, który zaadaptował na grunt ówczesnej kinematografii doświadczenia malarstwa ekspresjonistycznego, a kończy fenomen filmów eksperymentalnych tworzonych przez współczesne artystki i artystów. Prezentowane prace odnoszą się do całego spektrum różnorodnych technik, takich jak animacja, found footage czy film wolumetryczny w 3D, ale przede wszystkim ukazują zjawiska okołofilmowe jako bogaty zbiór inspiracji, wątków i motywów, po które sięga się niezwykle chętnie, by je na nowo zinterpretować. Ekspozycja rozgrywa się na pograniczu wielu dyscyplin, uwypuklając związki obrazów znanych z małego i dużego ekranu z malarstwem, fotografią, dizajnem (np. plakatem), instalacją, rzeźbą, a nawet architekturą i modą. Istotnym aspektem jest także wskazanie, jak rozwój kinematografii, a później także przekazy telewizyjne, fenomen wideo, media cyfrowe, Internet itp. zmieniały ludzką percepcję, kształtowały rzeczywistość kulturową, wpływały na wyobraźnię jednostek i mas, a nawet stawały się narzędziem zmian i pozwalały formułować wypowiedzi o charakterze zaangażowanym.

Tytułowe „dzieci X Muzy” to z jednej strony wszelkie formy ruchomego obrazu, jakie na przestrzeni ostatnich stu lat wykształciły się i wyewoluowały z kina, w 1924 roku zdefiniowanego przez Karola Irzykowskiego jako „widzialność obcowania człowieka z materią”. Z drugiej strony to także adekwatne określenie artystek i artystów, których działalność stymulowana jest przez doświadczenia związane zarówno z filmem popularnym, jak i arthouse’owym, kinową klasyką i współczesnym serialem, z oglądaniem kaset VHS, śledzeniem telewizyjnych transmisji ważnych wydarzeń czy korzystaniem z dobrodziejstw streamingu. W przypadku osób twórczych, których prace prezentowane są na wystawie, wszelkie formy kontaktu z ruchomymi obrazami odgrywały ważną rolę w przekazywaniu wartości i treści kulturowych, dawały asumpt do refleksji nad rzeczywistością społeczną i kwestiami tożsamościowymi, towarzyszyły inicjacjom i rozpoczynaniu nowego etapu w życiu, a także kształtowały sposób myślenia o sztuce i o własnym miejscu w polu artystycznym w kontekście gwiazd ekranu.

Na wystawę składają się w znacznej mierze obiekty stanowiące część kolekcji CSW Znaki Czasu w Toruniu, a także prace wypożyczone z innych zbiorów publicznych i prywatnych oraz bezpośrednio od artystek i artystów.

Kuratorka: Natalia Cieślak

Współpraca kuratorska i koordynacja: Aleksandra Wantuch

Aranżacja: Michał Sroka

Produkcja: Wojciech Ruminski

Identyfikacja graficzna: Parastudio

Prowadzenie: Patrycja Wójcik. W cenie biletu na wystawę. Czas trwania: 1 godz.

Wystawa Projekt: biżuteria artystyczna wpisuje się w cykl prezentacji polskiego powojennego wzornictwa Czym uwodzi dizajn?, realizowanego w Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu. Tym razem uwagę skupiamy na biżuterii – dziedzinie, która w sposób wyjątkowy łączy sztukę użytkową z indywidualną ekspresją artystyczną i społecznym kontekstem.
To opowieść o polskiej biżuterii artystycznej, rozwijającej się od lat 40. XX wieku po współczesność, widziana zarówno przez pryzmat materiału, jak i idei. Ekspozycja obejmuje prace z drewna, skóry, ceramiki, miedzi i srebra, ale też tworzyw sztucznych, gotowych przedmiotów czy naturalnych „znalezisk”. Od biżuterii „ubogiej” lat powojennych, przez nowoczesne formy rzeźbiarskie i eksperymenty z techniką, aż po obiekty z pogranicza krytyki społecznej i dizajnu koncepcyjnego – każda z tych form mówi o czasie, w którym powstała.

Wspólnym mianownikiem dla prezentowanych dzieł jest poszukiwanie: nowego języka formy, znaczenia i materiału. Z jednej strony wystawa ukazuje, jak biżuteria oddziaływała na zmysły i emocje, z drugiej – jak pełniła rolę nośnika idei: od etnoinspiracji i archeologicznych cytatów, po sztukę zaangażowaną i biżuterię protestu. Prezentuje zarówno broszki inspirowane ludowością, jak i oporniki noszone w stanie wojennym czy współczesne prace komentujące ważne społeczne zjawiska.

Nie sposób mówić o polskiej biżuterii bez ukazania sylwetek jej twórców – często pracujących w duetach lub w ramach rodzinnych tradycji (Zaremscy, Rohnowie, Kozubscy). Wystawa prezentuje pionierów (Józefa Fajngolda, Mamerta Celmińskiego, Jadwigę i Jerzego Zaremskich), a także artystów związanych z ważnymi środowiskami i grupami (jak UFO, Grupa Sześć, Au+). Pojawiają się również twórcy, dla których biżuteria była formą poboczną – okazjonalnym „projektem” realizowanym na marginesie malarstwa, grafiki czy rzeźby.

Ważnym elementem opowieści o polskiej biżuterii artystycznej są osoby, które ją kupowały i nosiły: artystki, działaczki społeczne, polityczki. W ten sposób ozdoby wykonane przez polskich projektantów stały się świadkiem ważnych historycznych i osobistych wydarzeń. Przykładem jest naszyjnik wykonany w pracowni gdańskiego artysty Giedymina Jabłońskiego, w którym Danuta Wałęsowa w imieniu męża odbierała Pokojową Nagrodę Nobla. Oryginał zaginął, na wystawie prezentowana jest autorska replika.
Wśród eksponatów znajdą się nie tylko same obiekty biżuteryjne, ale też przedmioty budujące ich kontekst: fotografie, plakaty, prasa kobieca i poradniki. Te z pozoru marginalne źródła pokazują, jak biżuteria funkcjonowała w codzienności – jako ozdoba, manifest, pamiątka czy gest oporu.

Wystawa Projekt: biżuteria artystyczna to nie tylko przegląd form, materiałów i twórców. To także refleksja nad tym, czym biżuteria była i czym może być: artefaktem, świadectwem czasu, znakiem osobistym i społecznym. To opowieść o wolności twórczej, o wartościach, które można zamknąć w obiekcie noszonym przy ciele, i o tym, jak „mała forma” może mówić wielkie rzeczy.

Projektantki / Projektanci:

Andrzej Bandkowski, Karolina Bik, Marcin Bogusław, Daniela Bukowska, Jacek Byczewski, Bogumił Bytomski, Grzegorz Błażko, Mamert Celmiński, Bartosz M. Chmielewski, Andrzej Ciechomski, Hanna Czajkowska, Danuta Czapnik, Ewa Czarnota-Zaremska, Józef Czerwosz, Magdalena Czerwosz, Danuta Duszniak, Józef Fajngold, Michał Fatyga, Henryk Grunwald, Lucyna Hubert-Nieniewska, Marek Huculak, Giedymin Jabłoński, Filip Jackowski, Tomasz Jagiełło, Anna Januszkiewicz-Bandkowska, Joanna Jaworska, Tadeusz Jaworski, Paweł Kaczyński, Małgorzata Kalińska, Stanisław Kędzierski, Danuta Kobielska, Julia Kotarbińska, Jakub Kozik, Aleksandra Kozłowska, Zofia Kozubska, Witold Kozubski, Karina Królak, Bolesław Książek, Jadwiga Kucharska, Zdzisław Lenart, Weronika Majewska, Aleksandra Mamoń, Magdalena Maślerz, Piotr Małysz, Maja Mrozińska, Andrzej Mroziński, Marek Nałęcz-Nieniewski, Marta Noszka, Marek Nowaczyk, Jacek Ostrowski, Mariusz Pajączkowski, Karolina Palczuk, Urszula Podbielska-Kowalska, Paweł Podbielski-Kowalski, Pracownia Brokat, Jacek A. Rochacki, Kamilla Rohn, Ludmiła Rohn, Ryszard Rohn, Józef Różycki, Ewa Rudowska, Jolanta Ryba-Ołdachowska, Wojciech Rygało, Jerzy Sendłak, Stanisław Sikora, Michał Smyka, Joachim Sokólski, Magdalena Stajszczak, Tomasz Stajszczak, Jerzy Stolarski, Jan Suchodolski, Andrzej Szadkowski, Jerzy Szkrabko, Kazimiera Szymańska, Michał Ślusarczyk, Sława Tchórzewska, Iwona Trela-Mroziuk, Marcin Tymiński, Olgierd Vetesco, Leszek Weiss, Tomasz Wichrowski, Arek Wolski, Alicja Wyganowska, Jakub Wyganowski, Michał Wysocki, Jadwiga Zaremska, Antek Zaremski, Jerzy Zaremski, Łukasz Zaremski, Marcin Zaremski, Tomasz Zaremski, Hanna Zdanowska, Jacek Zdanowski, Ella Żubrowska

Artystki / Artyści: Izabela Chamczyk, Marcelina Jarnuszkiewicz, Kajetan Karkuciński, Jakub Kozik, Marta Noszka, Magdalena Lazar, Adriana Lisowska, Paweł Olszczyński

Prowadzenie: Patrycja Wójcik. W cenie biletu na wystawę. Czas trwania: 1 godz.

Wystawa Projekt: biżuteria artystyczna wpisuje się w cykl prezentacji polskiego powojennego wzornictwa Czym uwodzi dizajn?, realizowanego w Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu. Tym razem uwagę skupiamy na biżuterii – dziedzinie, która w sposób wyjątkowy łączy sztukę użytkową z indywidualną ekspresją artystyczną i społecznym kontekstem.
To opowieść o polskiej biżuterii artystycznej, rozwijającej się od lat 40. XX wieku po współczesność, widziana zarówno przez pryzmat materiału, jak i idei. Ekspozycja obejmuje prace z drewna, skóry, ceramiki, miedzi i srebra, ale też tworzyw sztucznych, gotowych przedmiotów czy naturalnych „znalezisk”. Od biżuterii „ubogiej” lat powojennych, przez nowoczesne formy rzeźbiarskie i eksperymenty z techniką, aż po obiekty z pogranicza krytyki społecznej i dizajnu koncepcyjnego – każda z tych form mówi o czasie, w którym powstała.

Wspólnym mianownikiem dla prezentowanych dzieł jest poszukiwanie: nowego języka formy, znaczenia i materiału. Z jednej strony wystawa ukazuje, jak biżuteria oddziaływała na zmysły i emocje, z drugiej – jak pełniła rolę nośnika idei: od etnoinspiracji i archeologicznych cytatów, po sztukę zaangażowaną i biżuterię protestu. Prezentuje zarówno broszki inspirowane ludowością, jak i oporniki noszone w stanie wojennym czy współczesne prace komentujące ważne społeczne zjawiska.

Nie sposób mówić o polskiej biżuterii bez ukazania sylwetek jej twórców – często pracujących w duetach lub w ramach rodzinnych tradycji (Zaremscy, Rohnowie, Kozubscy). Wystawa prezentuje pionierów (Józefa Fajngolda, Mamerta Celmińskiego, Jadwigę i Jerzego Zaremskich), a także artystów związanych z ważnymi środowiskami i grupami (jak UFO, Grupa Sześć, Au+). Pojawiają się również twórcy, dla których biżuteria była formą poboczną – okazjonalnym „projektem” realizowanym na marginesie malarstwa, grafiki czy rzeźby.

Ważnym elementem opowieści o polskiej biżuterii artystycznej są osoby, które ją kupowały i nosiły: artystki, działaczki społeczne, polityczki. W ten sposób ozdoby wykonane przez polskich projektantów stały się świadkiem ważnych historycznych i osobistych wydarzeń. Przykładem jest naszyjnik wykonany w pracowni gdańskiego artysty Giedymina Jabłońskiego, w którym Danuta Wałęsowa w imieniu męża odbierała Pokojową Nagrodę Nobla. Oryginał zaginął, na wystawie prezentowana jest autorska replika.
Wśród eksponatów znajdą się nie tylko same obiekty biżuteryjne, ale też przedmioty budujące ich kontekst: fotografie, plakaty, prasa kobieca i poradniki. Te z pozoru marginalne źródła pokazują, jak biżuteria funkcjonowała w codzienności – jako ozdoba, manifest, pamiątka czy gest oporu.

Wystawa Projekt: biżuteria artystyczna to nie tylko przegląd form, materiałów i twórców. To także refleksja nad tym, czym biżuteria była i czym może być: artefaktem, świadectwem czasu, znakiem osobistym i społecznym. To opowieść o wolności twórczej, o wartościach, które można zamknąć w obiekcie noszonym przy ciele, i o tym, jak „mała forma” może mówić wielkie rzeczy.

Projektantki / Projektanci:

Andrzej Bandkowski, Karolina Bik, Marcin Bogusław, Daniela Bukowska, Jacek Byczewski, Bogumił Bytomski, Grzegorz Błażko, Mamert Celmiński, Bartosz M. Chmielewski, Andrzej Ciechomski, Hanna Czajkowska, Danuta Czapnik, Ewa Czarnota-Zaremska, Józef Czerwosz, Magdalena Czerwosz, Danuta Duszniak, Józef Fajngold, Michał Fatyga, Henryk Grunwald, Lucyna Hubert-Nieniewska, Marek Huculak, Giedymin Jabłoński, Filip Jackowski, Tomasz Jagiełło, Anna Januszkiewicz-Bandkowska, Joanna Jaworska, Tadeusz Jaworski, Paweł Kaczyński, Małgorzata Kalińska, Stanisław Kędzierski, Danuta Kobielska, Julia Kotarbińska, Jakub Kozik, Aleksandra Kozłowska, Zofia Kozubska, Witold Kozubski, Karina Królak, Bolesław Książek, Jadwiga Kucharska, Zdzisław Lenart, Weronika Majewska, Aleksandra Mamoń, Magdalena Maślerz, Piotr Małysz, Maja Mrozińska, Andrzej Mroziński, Marek Nałęcz-Nieniewski, Marta Noszka, Marek Nowaczyk, Jacek Ostrowski, Mariusz Pajączkowski, Karolina Palczuk, Urszula Podbielska-Kowalska, Paweł Podbielski-Kowalski, Pracownia Brokat, Jacek A. Rochacki, Kamilla Rohn, Ludmiła Rohn, Ryszard Rohn, Józef Różycki, Ewa Rudowska, Jolanta Ryba-Ołdachowska, Wojciech Rygało, Jerzy Sendłak, Stanisław Sikora, Michał Smyka, Joachim Sokólski, Magdalena Stajszczak, Tomasz Stajszczak, Jerzy Stolarski, Jan Suchodolski, Andrzej Szadkowski, Jerzy Szkrabko, Kazimiera Szymańska, Michał Ślusarczyk, Sława Tchórzewska, Iwona Trela-Mroziuk, Marcin Tymiński, Olgierd Vetesco, Leszek Weiss, Tomasz Wichrowski, Arek Wolski, Alicja Wyganowska, Jakub Wyganowski, Michał Wysocki, Jadwiga Zaremska, Antek Zaremski, Jerzy Zaremski, Łukasz Zaremski, Marcin Zaremski, Tomasz Zaremski, Hanna Zdanowska, Jacek Zdanowski, Ella Żubrowska

Artystki / Artyści: Izabela Chamczyk, Marcelina Jarnuszkiewicz, Kajetan Karkuciński, Jakub Kozik, Marta Noszka, Magdalena Lazar, Adriana Lisowska, Paweł Olszczyński

Prowadzenie: Patrycja Wójcik

Bilety: 5 zł (recepcja CSW)

Limit miejsc: 15 osób. Czas trwania: 1 godz.

Kuratorka: Natalia Cieślak

Malarstwo Heleny Minginowicz dotyka m.in. tematu kobiecości, który analizowany jest przez pryzmat relacji z ciałem. Jej obrazy są niezwykle szczere, ukazują bohaterki w sytuacjach intymnych, zazwyczaj rozgrywających się w ukryciu, gdzie nie dosięga ich wzrok ciekawskich postronnych. Artystka problematyzuje zagadnienie rozdźwięku między ludzką fizycznością a ograniczeniami kulturowymi, jakie nakładane są na ciała poddawane nieustannej społecznej kontroli. W ujęciu Minginowicz poszukiwanie swojego miejsca w świecie wiąże się z wyjściem poza zewnętrzne uwarunkowania i próbą zagłębienia się we własne emocje i zrozumienia przeżywanych uczuć.

W swoich pracach artystka snuje także opowieści o poszukiwaniu miłości: zarówno tej duchowej, jak i fizycznej, wynikającej z próby zaspokojenia potrzeb ciała. Żongluje motywami kojarzącymi się z kiczowatymi obrazkami odzwierciedlającymi naiwne, dziecięce wyobrażenie o romantyzmie i zestawia je z elementami niosącymi w sobie spory ładunek napięcia, niepokoju i afektu. Tworzy w ten sposób przestrzeń refleksji nad niejednoznacznością ludzkich emocji. Kreuje świat niczym z baśni – nie zawsze piękny i pełen powabu, lecz taki, w którym mieszka także lęk, dyskomfort czy zakłopotanie. W tym intymnym uniwersum bohaterki Minginowicz gubią się w labiryncie własnych potrzeb, wrażeń i uczuć, by w końcu w sposób bezpośredni i bezpruderyjny doświadczyć swojego jestestwa.

Artystka maluje nie tylko obrazy sztalugowe, ale sięga także po podłoża nietrwałe, często uznawane za tandetne – papierowy ręcznik, chusteczki higieniczne, tworzywa sztuczne – które integruje ze swoimi subiektywnymi narracjami. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują kategorie nietrwałości i ulotności. Język wizualny jej prac, wywodzący się z estetyki postdigitalu i charakteryzujący się rozmytym konturem, efektem airbrusha oraz odniesieniami do kodów wizualnych Internetu i gifów, unaocznia płynność współczesnego doświadczenia w kontekście cyfrowej efemeryczności i szybkiej konsumpcji obrazów.

Helena Minginowicz – absolwentka Wydziału Architektury i Wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2011). Finalistka najważniejszego polskiego konkursu malarskiego – Bielska Jesień (2023). Swoje prace prezentowała w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Shoreditch Modern Gallery, London (UK); The Eye Altering Gallery, Thessaloniki (GR); AA29 Project Room, Milan (IT); Priama Galerie, Paris (FR); Hesse Flatow, New York (USA) oraz Galerii Promocyjnej, galerii HOS, Galerii Lotna, Warszawa czy Galerii Bielskiej BWA, Bielsko Biała. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Prowadzenie: Patrycja Wójcik

W cenie biletu na wystawę. Czas trwania: 1 godz.

Kuratorka: Natalia Cieślak

Malarstwo Heleny Minginowicz dotyka m.in. tematu kobiecości, który analizowany jest przez pryzmat relacji z ciałem. Jej obrazy są niezwykle szczere, ukazują bohaterki w sytuacjach intymnych, zazwyczaj rozgrywających się w ukryciu, gdzie nie dosięga ich wzrok ciekawskich postronnych. Artystka problematyzuje zagadnienie rozdźwięku między ludzką fizycznością a ograniczeniami kulturowymi, jakie nakładane są na ciała poddawane nieustannej społecznej kontroli. W ujęciu Minginowicz poszukiwanie swojego miejsca w świecie wiąże się z wyjściem poza zewnętrzne uwarunkowania i próbą zagłębienia się we własne emocje i zrozumienia przeżywanych uczuć.

W swoich pracach artystka snuje także opowieści o poszukiwaniu miłości: zarówno tej duchowej, jak i fizycznej, wynikającej z próby zaspokojenia potrzeb ciała. Żongluje motywami kojarzącymi się z kiczowatymi obrazkami odzwierciedlającymi naiwne, dziecięce wyobrażenie o romantyzmie i zestawia je z elementami niosącymi w sobie spory ładunek napięcia, niepokoju i afektu. Tworzy w ten sposób przestrzeń refleksji nad niejednoznacznością ludzkich emocji. Kreuje świat niczym z baśni – nie zawsze piękny i pełen powabu, lecz taki, w którym mieszka także lęk, dyskomfort czy zakłopotanie. W tym intymnym uniwersum bohaterki Minginowicz gubią się w labiryncie własnych potrzeb, wrażeń i uczuć, by w końcu w sposób bezpośredni i bezpruderyjny doświadczyć swojego jestestwa.

Artystka maluje nie tylko obrazy sztalugowe, ale sięga także po podłoża nietrwałe, często uznawane za tandetne – papierowy ręcznik, chusteczki higieniczne, tworzywa sztuczne – które integruje ze swoimi subiektywnymi narracjami. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują kategorie nietrwałości i ulotności. Język wizualny jej prac, wywodzący się z estetyki postdigitalu i charakteryzujący się rozmytym konturem, efektem airbrusha oraz odniesieniami do kodów wizualnych Internetu i gifów, unaocznia płynność współczesnego doświadczenia w kontekście cyfrowej efemeryczności i szybkiej konsumpcji obrazów.

Helena Minginowicz – absolwentka Wydziału Architektury i Wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2011). Finalistka najważniejszego polskiego konkursu malarskiego – Bielska Jesień (2023). Swoje prace prezentowała w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Shoreditch Modern Gallery, London (UK); The Eye Altering Gallery, Thessaloniki (GR); AA29 Project Room, Milan (IT); Priama Galerie, Paris (FR); Hesse Flatow, New York (USA) oraz Galerii Promocyjnej, galerii HOS, Galerii Lotna, Warszawa czy Galerii Bielskiej BWA, Bielsko Biała. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Prowadzenie: Patrycja Wójcik

W cenie biletu na wystawę. Czas trwania: 1 godz.

Kuratorka: Natalia Cieślak

Malarstwo Heleny Minginowicz dotyka m.in. tematu kobiecości, który analizowany jest przez pryzmat relacji z ciałem. Jej obrazy są niezwykle szczere, ukazują bohaterki w sytuacjach intymnych, zazwyczaj rozgrywających się w ukryciu, gdzie nie dosięga ich wzrok ciekawskich postronnych. Artystka problematyzuje zagadnienie rozdźwięku między ludzką fizycznością a ograniczeniami kulturowymi, jakie nakładane są na ciała poddawane nieustannej społecznej kontroli. W ujęciu Minginowicz poszukiwanie swojego miejsca w świecie wiąże się z wyjściem poza zewnętrzne uwarunkowania i próbą zagłębienia się we własne emocje i zrozumienia przeżywanych uczuć.

W swoich pracach artystka snuje także opowieści o poszukiwaniu miłości: zarówno tej duchowej, jak i fizycznej, wynikającej z próby zaspokojenia potrzeb ciała. Żongluje motywami kojarzącymi się z kiczowatymi obrazkami odzwierciedlającymi naiwne, dziecięce wyobrażenie o romantyzmie i zestawia je z elementami niosącymi w sobie spory ładunek napięcia, niepokoju i afektu. Tworzy w ten sposób przestrzeń refleksji nad niejednoznacznością ludzkich emocji. Kreuje świat niczym z baśni – nie zawsze piękny i pełen powabu, lecz taki, w którym mieszka także lęk, dyskomfort czy zakłopotanie. W tym intymnym uniwersum bohaterki Minginowicz gubią się w labiryncie własnych potrzeb, wrażeń i uczuć, by w końcu w sposób bezpośredni i bezpruderyjny doświadczyć swojego jestestwa.

Artystka maluje nie tylko obrazy sztalugowe, ale sięga także po podłoża nietrwałe, często uznawane za tandetne – papierowy ręcznik, chusteczki higieniczne, tworzywa sztuczne – które integruje ze swoimi subiektywnymi narracjami. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują kategorie nietrwałości i ulotności. Język wizualny jej prac, wywodzący się z estetyki postdigitalu i charakteryzujący się rozmytym konturem, efektem airbrusha oraz odniesieniami do kodów wizualnych Internetu i gifów, unaocznia płynność współczesnego doświadczenia w kontekście cyfrowej efemeryczności i szybkiej konsumpcji obrazów.

Helena Minginowicz – absolwentka Wydziału Architektury i Wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2011). Finalistka najważniejszego polskiego konkursu malarskiego – Bielska Jesień (2023). Swoje prace prezentowała w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Shoreditch Modern Gallery, London (UK); The Eye Altering Gallery, Thessaloniki (GR); AA29 Project Room, Milan (IT); Priama Galerie, Paris (FR); Hesse Flatow, New York (USA) oraz Galerii Promocyjnej, galerii HOS, Galerii Lotna, Warszawa czy Galerii Bielskiej BWA, Bielsko Biała. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Bilety: 40 zł