Program projekcji festiwalu Watch Docs w Dworze Artusa w Toruniu/Artus Cinema na 23.04 (czwartek)
 

• „Kumotry” , 17:30 | reż. Emilia Śniegoska, 69 minut, Polska, Niemcy 2025 | Pustoszejąca polska wieś w rumuńskich Karpatach: wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz niknącego świata skrzy się bezpretensjonalnym humorem i zachwyca zdjęciami, oddającymi zniewalający urok karpackiego pogórza. Zwracając uwagę na szczegóły, reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Pokazując ludzi, którzy potrafią być dla siebie wszystkim, skłania nas do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony.
• „I hope this e-mail finds you well”, 19:15 | reż. Asia Zughaiar, 10 minut, Palestyna 2025 | Najlepszy krótki dokument tegorocznego festiwalu Tribeca w Nowym Jorku. Film jest kolażem wspomnień, emocji, uczuć i wrażeń, który pozwala nam zajrzeć na moment do świata młodych ludzi mieszkających na okupowanych przez Izrael terytoriach. Czy da się poskładać na nowo życie rozbite przez wojnę na tysiące drobnych fragmentów?
• „Gaza. List z przeszłości”, 19:30 | reż. Kamal Aljafari, 106 minut, Palestyna, Niemcy, Francja, Katar 2025 | Kamal Aljafari – jeden z najbardziej znanych palestyńskich dokumentalistów, powraca w swoim najnowszym filmie do materiału, który nakręcił w Gazie w 2001 roku. Dziś, ćwierć wieku później, próbuje na nowo odczytać miejsca, które przestały istnieć. Od nadmorskich plaż po hałaśliwe bazary, szalony uliczny ruch i wypalone ruiny zbombardowanych domów – wszędzie czuć gorączkową atmosferę życia na krawędzi. Mieszkańcy miasta na tyle przyzwyczaili się do wojny, że większość z nich potrafi po dźwięku odległej eksplozji rozpoznać czy to „nasi” czy „tamci”.