Przy fortepianie plenerowym na Placu 4 czerwca 1989 r. w niedzielę, 7 czerwca 2026 r. o godz. 17:00 odbędzie się koncert utworów Jacka Kaczmarskiego. Wstęp wolny. UWAGA - NOWY TERMIN KONCERTU
"Kaczmarski i jego Europa" to program złożony z piosenek Jacka Kaczmarskiego, które traktują o wyboistych drogach do wolności i demokracji oraz o dylematach moralnych, które na tej drodze towarzyszą człowiekowi.
Całość osadzona jest w kontekście europejskim: odniesienia do wydarzeń historycznych stawiają pytania o tożsamość i fundament współczesnej Europy; o dziedzictwo, którego być może nie jesteśmy w pełni świadomi.
Koncert wykonuje duet:
- Przemysław Grudziński (gitara, śpiew)
- Artur Kępka (fortepian, śpiew).
Obaj muzycy od lat związani są z twórczością Jacka Kaczmarskiego, wykonując jego piosenki na scenach w całej Polsce. Ich interpretacje i dobór utworów ukazują uniwersalną i humanistyczną stronę dorobku Barda; są spójną opowieścią o kondycji jednostki i jej zmaganiami z losem.
Warto dodać, że w przeddzień rocznicy wyborów czerwcowych z 1989 roku, w środę, 3 czerwca 2026 roku o godz. 10:30 złożona zostanie jedna, wspólna wiązanka pod tablicą poświęconą Ludziom "Solidarności" Regionu Toruńskiego.
Organizatorami wydarzeń są Województwo Kujawsko-Pomorskie i Miasto Toruń.
4 czerwca 1989 roku odbyły się w Polsce historyczne wybory do Sejmu i Senatu. Przeprowadzono je zgodnie z ustaleniami poczynionymi przy Okrągłym Stole. Po raz pierwszy od 1947 roku rządzący niepodzielnie Polską komuniści dopuścili możliwość wyboru kandydatów niekontrolowanej przez siebie opozycji, którą w głównej mierze stanowił, mający poparcie NSZZ „Solidarność", Komitet Obywatelski „Solidarność". Jego kandydaci, zwani też „drużyną Wałęsy", odnieśli miażdżące zwycięstwo w całkowicie wolnych wyborach do odrodzonego Senatu, zdobywając 99 miejsc na 100. W równie przekonującym stylu, w niczym nieskrępowanej walce wyborczej zdobyli 161 miejsc (35%) w Sejmie.
W wyniku wyborów 4 czerwca 1989 roku Polska stała się pierwszym państwem w bloku państw zależnych od Związku Sowieckiego, w którym odbyły się powszechne, wolne i demokratyczne wybory do jednej z izb parlamentu (Senatu) i w którym autentyczna opozycja znalazła się w Sejmie. To zwycięstwo zapoczątkowało proces przywracania Polsce suwerenności, demokracji i praworządności. Jego konsekwencją był powrót zasad rynkowych do gospodarki, odrodzenie samorządności terytorialnej oraz członkostwo naszego kraju w NATO i Unii Europejskiej.
W Toruniu i ówczesnym województwie toruńskim imponującą rozmachem kampanię wyborczą kandydatom „Solidarności" przeprowadził, powołany przez Antoniego Stawikowskiego 18 kwietnia 1989 roku, Komitet Obywatelski „Solidarność" w Toruniu. Szefem kampanii wyborczej był Stanisław Śmigiel. Biurem Wyborczym, które mieściło się w siedzibie NSZZ „Solidarność" przy ul. Mickiewicza kierowała Krystyna Sienkiewicz. Nad finansami czuwał Andrzej Madrak, zaś organizowaniem sieci członków obwodowych komisji wyborczych i mężów zaufania solidarnościowych kandydatów zajmował się Kazimierz Kozłowski. Rzeszy wolontariuszy angażujących się bezinteresownie w solidarnościową kampanię wyborczą towarzyszył niesłychany entuzjazm i świadomość uczestnictwa w historycznym wydarzeniu. Był to czas niezwykłej, obywatelskiej aktywności wszystkich środowisk i warstw społecznych ówczesnego Torunia. Do rangi symbolu zaliczyć należy wyjątkowe zaangażowanie w solidarnościową kampanię wyborczą środowisk byłych żołnierzy Armii Krajowej, w tym w szczególności Elżbiety Zawackiej „Zo". W Toruniu z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność" weszli wtedy do Senatu prof. Stanisław Dembiński oraz prof. Alicja Grześkowiak, a do Sejmu Jan Wyrowiński oraz Krzysztof Żabiński.
20 kwietnia 2023 roku Rada Miasta Torunia, uznając przełomowy charakter wyborów 4 czerwca 1989 roku, jednogłośnie podjęła uchwałę w sprawie nadania terenowi zieleńca położonego pomiędzy ulicami Wały gen. Sikorskiego, aleja Solidarności, Odrodzenia i Uniwersytecka nazwy Plac 4 czerwca 1989 roku. Jest to z jednej strony wyraz szacunku i uznania dla wszystkich działaczy opozycji, w szczególności tych z „Solidarności", których odwaga i poświecenie doprowadziły do przeprowadzenia wyborów, zaś z drugiej strony wyraz pamięci o tych, których gremialne głosowanie na kandydatów „Solidarności" zadecydowało o upadku komunizmu w naszym kraju.
